Ter vervanging van het kerkhof rond de Sint-Bavokerk diende men uit te kijken naar een nieuwe grond. Op 1 april 1887 valt de keuze op het land van de familie della Faille. Op 1 januari 1890 werd de begraafplaats opengesteld. In 1951 werd de begraafplaats Steytelinck geopend.
De begraafplaats werd voor begraven gesloten op 1 april 1967. In recordtempo verdween het gros van de monumentale grafzerken, zonder inventarisatie. In 1992 nam de Wilrijkse heemkundige kring Wilrica het initiatief om de leilindedreven met rotonde, een realisatie van boomkweker-tuinbouwkundige Nagels (1851-1932) als landschap te beschermen. In oktober 1997 kaartte de Wilrijkse heemkundige kring Wilrica het probleem van de massale afbraak van grafmonumenten aan en voegde er nog aan toe dat toch nog enkele zeer interessante graven van personaliteiten die tijdens hun leven een stempel op Wilrijk drukten bewaard bleven. Deze mensen deden de moeite om een twintigtal grafmonumenten te
inventariseren en dit, gestaafd met de nodige redenen tot behoud, aan de Wilrijkse districtsraad voor te leggen. Groot was mijn (Jacques Buermans) verbazing toen ik in december 2005 bij het bezoek aan de dodenakker tot de vaststelling kwam dat de helft van de geïnventariseerde grafmonumenten waren verdwenen.
Het gewijzigde statuut “van begraafplaats naar begraafpark” zorgt er gelukkig voor dat er niets meer wordt gesloopt. De Wilrijkse districtsraad zorgde ervoor dat een vijftal stèles terug rechtgezet en ondersteund werden. Het graf van historieschilder Charles Boom werd op kosten van het Wilrijkse district gerestaureerd. Het monument voor de zusters van Notre Dame de Sion uit de Arthur Goemaerelei werd compleet herschilderd.
Kerkhofstraat
2610 Wilrijk